و من پیر شدم ،

به گمان ها،

گفتگوها،

و شاخه مرا تاب نیاورد،

قبول

هر چه که ندارم،برای تو!

برای تو که حتی نمی دانی من نوشتن بلدم

بلدم بنویسم

بخدا کلاغ هم حیوان نجیبیست

بوی خونمردگی ام را به خاطر بسپار

با این تن کبود،با این همه واژه های مچاله شده، با این همه بغض

می روم تا حفه شوم،می روم تا خفه ام کنند

شاید هوس کنم بعد از تو،برای کفتار های برهنه جوراب ببافم

ولی

من هنوز باور دارم که

انگل ها هم عاشق می شوند

و تو هم به یاد داشته باش

هنوز آنقدر کوچک نشده ام

که برای پیدا کردنم

ته فنجان قهوه ات را بگردی

پ.ن: می خوام یه کم روند وبلاگمو عوض کنم موافقین؟ می دونستم